آرامش زندگی سهم من و توست از این دنیا.... یک کولبار خاطر از دیار آشنای خود و با قطار خیالی خود مسافر گذر زمانم..... هیچ کس نمیداند که شاید آرمشی بی نهایت در این دنیا نهفته است که کمتر کسی طمع شیرین آن تغییر...
همه ی ما کودکی خود را یاد داریم.... دنیای بی مهابای کودکی قابل قیاس با هیچ چیز نیست... نا امیدی و ناراحتی معنی نداشت.. چه شد بزرگ شدیم و ترسیدیم. . چه شد در کوچکترین موانع نا امید شدیم... چطور انقد تغییر...